Dziedzictwo w liczbach
Szczegóły osiągnięć
Wersje coverów Ponad 670 artystów (ponad 1500 nagrań).
Nagrania w Wielkiej Brytanii Jedyny utwór, który osiągnął pierwsze miejsce z czterema różnymi nagraniami w Wielkiej Brytanii.
Środek muzyczny Znany z nietypowego mostu, który kończy się na akordzie tonicznym, a nie na dominancie.
Dziś, niezależnie od tego, czy jest to uduchowiona tęsknota Righteous Brothers, czy wrażliwa siła Elvisa, „Unchained Melody” pozostaje przejmującym przypomnieniem o tym, że miłość potrafi przekraczać czas i dystans.
« Poprzedni
Następny »
Nawigacja po wpisach
Od pobitego i posiniaczonego do jednej z najjaśniejszych gwiazd na świecie
Poprzedni wpis
Moja macocha sprzedała ulubiony stary samochód mojego ojca w dniu jego pogrzebu — zbladła, gdy odkryła, co kryje się pod kołem zapasowym. Mój tata zmarł w zeszły wtorek. Rozległy zawał serca. Bez ostrzeżenia. Miał 67 lat. Po śmierci mojej mamy pięć lat temu był moją jedyną bliską osobą. Karen – moja macocha – powiedziała, że jest „zbyt krucha”, by uczestniczyć w pogrzebie. Twierdziła, że stres może „pobudzić jej serce”. Wierzyłem jej. Więc kiedy stałem przy ambonie i przez łzy czytałem mowę pogrzebową, którą przepisałem trzy razy, ona nie była w domu pogrążona w żałobie. Sprzedawała jego samochód. Dumą i radością taty był granatowy Shelby GT500 z 1967 roku. Jego ojciec kupił go nowego. Tata spędził trzydzieści lat na jego renowacji śruba po śrubie. Karen go nienawidziła. Nazywała go „zardzewiałym funduszem emerytalnym”. Kiedy nabożeństwo się skończyło i wyszliśmy na parking, zobaczyłem odjeżdżającą lawetę. Z Shelby przypiętym na dachu. Karen stała na krawężniku, upychając do torebki grubą kopertę z pieniędzmi. Podbiegłem, krew we mnie wrzała. „Co zrobiłeś?!”. Krzyknąłem. „Sprzedałem go” – powiedziała chłodno. „Mam 2000 dolarów. To będzie moja mała poduszka finansowa. Nie patrz tak na mnie. To tylko samochód, a ja jestem pogrążonym w żałobie małżonkiem”. Samochód był wart z łatwością sześciocyfrową kwotę. Praktycznie oddała go z zemsty i chciwości, zanim jeszcze jego ciało spoczęło na ziemi. Trzęsłam się z wściekłości, gdy obok nas z piskiem opon zatrzymał się sedan. Wyskoczył z niego spanikowany mężczyzna, trzymając zakurzoną, zamkniętą plastikową torbę. „Czekaj!” krzyknął. „Sprawdzaliśmy wnękę na koło zapasowe pod kątem rdzy przed transportem i znaleźliśmy to. Mój szef powiedział, że nie może tego zatrzymać bez twojego wcześniejszego obejrzenia”. Karen prychnęła i wyrwała torbę. „Prawdopodobnie tylko kolejne śmieci albo stare części”. Rozerwała ją. Kiedy zobaczyła, CO jest w środku, ugięły się pod nią kolana. Uderzyła mocno o chodnik, łapiąc powietrze, jakby dostała cios w brzuch. Spojrzała na mnie, jej twarz pobladła i podała mi kopertę. Zaczynało się tak: „Karen, znam cię bardzo dobrze, więc postanowiłem
