„Natychmiast, pani Vanesso. Zamki zostaną wymienione w ciągu godziny”.
„Doskonale” – powiedziałam, kierując się do drzwi.
„Nie może mnie pani tak zostawić!” – krzyknął Curtis za mną, czołgając się do przodu. „Co mam zrobić?!”
Zatrzymałam się, nie odwracając się.
„Dostanie pan dwa tysiące dolarów miesięcznie, Curtis” – powiedziałam spokojnie. „Sugeruję, żeby nauczył się pan gospodarować budżetem. Albo może znalazł pan pracę. Słyszałam, że zawsze są wolne miejsca dla opiekunów. To może pana nauczyć, co to znaczy opiekować się kimś”.
Wyszłam na zewnątrz. Słońce świeciło nierealnie. Powietrze pachniało świeżością – nie z powodu pieniędzy, choć to miało znaczenie – ale dlatego, że w końcu nadeszła sprawiedliwość.
Wsiadłam do samochodu. Nie było to już miejsce łez, ale początek czegoś nowego. Odjeżdżając, dostrzegłam w lusterku Curtisa – zataczającego się z budynku, krzyczącego do telefonu, obwiniającego kogoś innego.
Uśmiechnęłam się.
Jego uśmiech zniknął na dobre.
Mój dopiero się zaczynał.
Dalej »
