Kilka dni później dyrektorka wezwała mnie do swojego biura.

„Eleno” – powiedziała, uśmiechając się zbyt promiennie – „rodzina chce cię adoptować. To wspaniała wiadomość”.

„A Mia?” zapytałem.

Jej uśmiech lekko zbladł.
„Nie są gotowi na dwójkę dzieci. Jest jeszcze mała. Przyjedzie po nią inna rodzina. Kiedyś się zobaczycie”.

„Nie pójdę” – powiedziałem. „Nie bez niej”.

„Nie masz wyboru” – odpowiedziała łagodnie. „Musisz być odważny”.

Słowo „odważny” oznaczało: rób, co ci każą.

W dniu, w którym mnie zabrali, Mia owinęła się wokół mojej talii i krzyknęła:
„Nie odchodź, Lena! Proszę! Będę grzeczna, obiecuję!”

Trzymałem ją tak mocno, że ktoś z personelu musiał oderwać ją ode mnie.

„Znajdę cię” – szeptałam. „Obiecuję”.

Wciąż wołała moje imię, gdy wkładali mnie do samochodu.

Ten dźwięk pozostał ze mną przez dziesięciolecia.

Moja rodzina adopcyjna mieszkała w innym stanie. Nie byli okrutni. Dali mi jedzenie, ubrania i własne łóżko. Nazywali mnie szczęściarą.

Nienawidzili też rozmawiać o mojej przeszłości.